Volgers

Volgers

zaterdag 26 mei 2018

eindelijk

Gisterenochtend kwam een mailtje. De bril was klaar en kon opgehaald worden. Ik stapte op de eerstvolgende trein, om de multifocale bril en het aparte lees/pc exemplaar te halen.
Maar in de winkel zat er maar één bril, die om te lezen in het zakje. "Oh nee he, niet nog een keer naar Middelburg" was mijn eerste gedachte. De mevrouw begreep, dat ik baalde. Als ik me 20 min kon vermaken, zouden de andere glazen in het montuur gezet worden. Dat deed ik. Bij de boekwinkel hebben ze heerlijke stoelen. Daar heb ik zitten wachten.
Het is genieten en wennen tegelijk. Ik kon de kleine letters van de Happinez goed lezen. Daar liggen nog vier nummers van klaar. Eindelijk keek ik weer journaal op het grote tv scherm. En toen het in de avond kil werd in de tuin, genoot ik van een opgenomen aflevering van Vera.
Ik heb het gevoel weer terug te zijn in mijn normale leven met de dingen, die ik graag doe. Helaas is de lichtstraal bij het kijken naar een lamp gebleven. Ik probeerde het meteen uit met een zaklamp in de donkere kelderkast. Dat moet ik ter sprake brengen bij een volgende controle bij de oogarts. Want als het winter wordt met de koplampen van auto's. dan wordt het wandelen en fietsen er niet veiliger op voor me.
Maar eerst achterstallig leesvoer wegwerken. Een ronde kringloopwinkeltjes gaan doen en kijken naar de waslijst met opgenomen mooie tv programma's. En de uitgestelde inkomstenbelasting invullen.





donderdag 24 mei 2018

in de keuken

Regelmatig ben ik lekker aan het scharrelen in de keuken. Iets nieuws uitproberen. Dat is niet altijd een succes. Ik had paardenbloemazijn gemaakt. De smaak daarvan is niet anders dan de gewone appelciderazijn. Dus dat doe ik niet meer.
Ook staat er een potje rode kool te fermenteren. Ik ben benieuwd, hoe dat smaakt. Van de probeersels bleekselderij, witte kool, wortel en bietjes is alleen de laatste een blijvertje. En natuurlijk de kefir. Ik zal er eerdaags weer eens kaas van maken.
Wat ik ieder voorjaar bak, zijn de pannenkoekjes met vlierbloesem. Vanochtend vroeg plukte ik een paar schermen. Straks met de lunch eet ik de pannenkoekjes. Een kleine salade uit eigen tuin er bij. Dat wordt smullen.

maandag 21 mei 2018

vanzelfsprekend

Er zijn mensen met wie je meteen verder praat, al heb je elkaar meer dan een jaar niet gezien. Dat is met mijn nichtje en haar man ook het geval. Fijnstof, mantelzorg of medische maffia het gesprek kabbelde vanzelfsprekend verder. Ook plezierig, dat we ondanks het generatieverschil wel op dezelfde golflengte zitten.
Ik herinner me nog, dat haar man voor het eerst meekwam. Dat voelde ook, alsof we die jongen al jaren kende.
Ze komt hier al bijna 38 jaar. Ooit als peutertje van nauwelijks twee jaar besloot ze "ik wil logeren". En dat, terwijl ze ons misschien een keer of acht bewust had gezien. We namen haar mee naar huis en de logeerpartij werd een succes. Dat was het begin van de gewoonte voor haar en later haar zusje van "elke schoolvakantie in Zeeland logeren" Haar zusje noemde het "logeren bij Aquila"(de hond uit die tijd). Wij kwamen op de tweede plaats.
Bladerend in het fotoboek hebben we heel wat herinneringen opgehaald.

zaterdag 19 mei 2018

mooi





Regelmatig kom ik in het weekend een mevrouw met twee honden tegen. Na het uitwisselen van hondenbrokjes lopen we soms samen een eindje op. Deze keer was er zomaar ineens een serieus gesprek. Letterlijk over leven en dood. Mooi was dat. Het was stil aan het water op krijsende meeuwen na. De honden speelden en moesten soms even tot de orde geroepen worden. Waarna de draad van het gesprek weer opgenomen werd.
Na een kwartiertje kwamen we mijn vertrouwde hulp tegen. Die twee vrouwen zijn  bevriend. Nog een hond er bij en helemaal dolle boel.
Die twee anderen liepen nog verder. Ik fietste terug. Mijn pannenkoekjes stonden op de kachel te warmen. Intussen staat er kippensoep te trekken. Straks komen een nichtje en haar man. Ze durven,met die drukte en kans op files  richting kust rijden. Maar ja, daar ben je jong voor.

woensdag 16 mei 2018

wonderlijk



Soms is er een kort programma op tv, dat ik later kijk op uitzending gemist. "broodje gezond"over vitamines leek me wel leuk. Maar wat een wonderlijke aflevering.
Ik weet, dat de meningen over het nut van supplementen slikken verdeeld zijn. Maar hier werden appels met peren vergeleken. E werd steeds gesproken over vitamine C. En dat de presentator te weinig groente en fruit at.
Bij het bloedonderzoek naar zijn vitamine waarden keek de arts naar een paar B-vitamines en naar vitamine D. Die waren in orde bij hem. Waarna de conclusie getrokken werd "Ondanks mijn weinige groente en fruit inname lijk ik toch gezond te eten". C heeft toch weinig met de vitamines B en D te maken? Die laatsten komen voor een groot deel uit andere levensmiddelen en zon.
Ik vind het jammer, dat er zo'n programma uitgezonden wordt. De tegenstellingen in de informatie over gezonde voeding zijn zo groot, dat het voor veel mensen een wir war is en ze niet meer weten, wat te geloven. En dan zo'n programma met onjuist getrokken conclusies. Dat maakt de duidelijkheid niet groter.

dinsdag 15 mei 2018

eindelijk





De opticien nam anderhalf uur de tijd , om mijn ogen op te meten. Zeer zorgvuldig. Hij twijfelde aan een prisma en ik kreeg een "second opinion" van een collega. Maar nu hoop ik goed te zien en vooral goed te kunnen lezen.
Er waren nog een paar klachten "Terug naar de oogarts"was het advies. Want dat lag buiten zijn bevoegdheid. Ik wacht eerst tot de bril klaar is en ik die een poosje op heb. Blijven de klachten, dan maak ik een afspraak. Anders is de kans groot, dat ik bij de oogarts weer te horen krijg "wacht maar tot er een bril met cilinder is aangemeten".
 In Middelburg ging ik langs een winkeltje met heerlijke brownies. Wachtend op de trein heb ik die op zitten peuzelen op een bankje bij het station.
Twee weken aftellen en dan lezen en tv kijken,heerlijk!

zondag 13 mei 2018

verschil

Door het blog van zuinigaan kwamen de herinneringen boven. Zij schrijft over de prijsverschillen met 30/40 jaar geleden. Ik dacht daardoor aan de jaren '50 en '60.
Ik weet niet hoe vaste lasten en voeding zich verhielden met het inkomen van die tijd. Wij werden sober opgevoed. Zo anders dan nu. Eén stuk fruit per dag . Alleen limonade(siroop) in het weekend. Het zondagse chocolaatje bij de thee.
Kleding werd doorgegeven en vermaakt. Ik weet nog, dat ik een "nieuwe"jas kreeg uit een weinig gedragen jas van mijn oma. Als we hard groeiden, breidde mijn moeder een stukje aan de trui en de mouwen. Of er kwam een doos met kleding van iets oudere nichtjes.
Toen ik 12 jaar was, wilde ik graag een petticoat hebben. Dat werd druiven krenten voor een kwartje per uur, om zo zelf dat luxe-artikel te kopen. Met nylon kousen was ik heel voorzichtig. Een ladder kon je laten "ophalen"in een textiel winkel. Maar ik moest het van mijn zakgeld betalen.
Af en toe had ik zakgeld over, om een frietje te kopen. Het kleinste zakje van 15 cent. Of een ijsje van 5 cent.
Als ik dan nu mijn voorraad voedsel zie en het gemak, waarmee ik iets kan kopen, is er een groot verschil met die tijd. Maar ik realiseer me, dat ook nu niet iedereen zó kan leven. In deze tijd met zijn vele verleidingen is sober leven veel moeilijker dan het was in mijn jeugd.