Volgers

Volgers

vrijdag 23 februari 2018

werkelijkheid

Met een kopje thee zit ik te genieten van de gouden avondzon in de tuin. Die kleuren zijn zo mooi. Ik dacht altijd, dat dit DE werkelijkheid was. Maar nu met in mijn ene oog een kunstlens is dat een vraagteken.
De staaroperaties waren nog niet nodig voor het zien in de verte, maar voor beginnend glaucoom. Dus heb ik er nooit bij stilgestaan, dat de staar, die ik had mijn zicht op een andere manier kon beinvloeden. Met de kunstlens zie ik alles veel lichter van kleur. Mijn eigen lens lijkt wel een geelfilter te hebben. Dat geeft/gaf schitterende brons kleuren bij avondlicht. Maar ook vuil lijkende tegeltjes en muurverf.
Ik was helemaal verbaasd, toen ik dit ontdekte. En geniet nog maar de komende weken van mijn eigen zonsondergang. Daarna is mijn werkelijkheid waarschijnlijk meer zoals van andere mensen.

donderdag 22 februari 2018

saai

Het is saai zonder lezen en tv kijken. De kunstlens, die gisteren geplaatst is, maakt door zijn -2,5 het kijken in de verte wazig. De sterkte van de oude bril past niet meer en pas eind april kan ik nieuwe glazen laten opmeten. Gelukkig is even op de pc te doen. En af en toe de radio of muziek luisteren.
Maar dan is er dit heerlijke weer. Een hoekje in de tuin, dikke jas en een zonnebril. Even genieten. Ik word nog bruin voor het weer lees-tijd is. En ik hoop, dat de flikkering en wazigheid morgen verdwenen is. Dan ga ik mini-rondes met de hond doen.

maandag 19 februari 2018

zussen



Vrijwel elke zondagochtend bel ik met mijn zus. Een jarenlange gewoonte. Zo maar, even bij praten.Het is jammer, dat we niet dichter bij elkaar wonen.
Als kind hebben we heel veel gespeeld. Samen of met vriendinnetjes. Er was drie jaar leeftijdsverschil, dat maakte niet uit. Ik herinner me nog, dat ik 's avonds in bed verhaaltjes vertelde aan mijn zusje.
Maar we hebben ook veel ruzie gehad, zeker in de puberteit. Terugkijkend moet mijn moeder er af er toe moedeloos van geworden zijn. Aan de andere kant, ik vocht wel met mijn zus, maar een vreemde moest niet aan mijn zusje komen. Dan kwam ik voor haar op.
Ik weet nog van een logeerpartij bij een strenge oom en tante. Mijn zusje deed iets, wat bij ons thuis heel normaal was. Ze kreeg de wind van voren van die oom en was van streek. Ik werd laaiend. "Kun je wel,zo'n grote smoel tegen een klein kind! Dit mag gewoon bij ons thuis."riep ik kwaad. Om vervolgens op de wc te gaan zitten bibberen en huilen.
Toen we volwassen waren moest ik afleren om de oudste te zijn en de baas te spelen. Want in dat laatste was ik goed. Ik denk dat het wel gelukt is. Nu speelt er geen leeftijdsverschil meer en zijn we gewoon zussen.

zaterdag 17 februari 2018

opslag



Soms kan ik me verbazen over mijn geheugen. Zoveel opslag van al de input in de vele levensjaren. Ik probeer het wel een concreet te maken. Zouden al die herinneringen  in energievorm in een immense kast zitten? Verschillende onderwerpen in weer andere laadjes? Met daartussen verbindingen. En hoe verhoudt zich die hoeveelheid herinneringen tot de hersenmassa? Er moet vast een opslag "in the cloud"zijn, net als voor dataverkeer.
Een grote lade is bij mij gevuld met alle gelezen en als film geziene detectives. Ik begon als 12-jarige met de Bob Everts serie. En eindig nu met vaker detectives lezen doordat de dorpsbieb weg is. In het kleine uitleenpunt zijn dat de enige boeken, die me nog een beetje boeien.
Er zit zoveel "detective"in mijn hoofd, dat ik regelmatig een boek/film associatie krijg bij de dagelijkse gebeurtenissen. Ik droom regelmatig in detective vorm. Zou dat laadje ooit vol raken?
Gelukkig kan ik nog goed herinneringen opdiepen uit mijn geheugen. Een enkele keer kom ik niet op een woord. Ook het korte termijn geheugen werkt nog redelijk. Ik zou het jammer vinden, als ik niet meer vrijuit zou kunnen beschikken over die immense hoeveelheid zelf verzamelde en vaak ook beleefde gegevens.

dinsdag 13 februari 2018

gastvrijheid



Vorige week keek ik naar de uitzendingen op RTL-Z over de reis van Levison Wood door de Kaukasus. Wat zijn de mensen gastvrij daar. Ondanks armoede werden Levison, zijn gids en cameraman overal uitgenodigd voor minstens een kop thee.
Ze mochten zelfs bij gebrek aan hotelletje overnachten bij een politieagent en later een keer hun luchtbed neerleggen in een moskee. Het deed me denken aan onze motorvakantie in 1968 in Marokko. Ook wij sliepen bij een politieagent. En later mochten we vier nachten verblijven in de raadzaal van een kleine oase.
Die gastvrijheid is er nu nog steeds in die landen. Daar kunnen wij van leren. Ik zie het niet snel gebeuren, dat wij twee onbekende backpackers zomaar laten slapen. Eten en drinken geven, dat zou ik nog doen.
Mijn gastvrijheid beperkt zich tot bekenden. Komen die tegen lunchtijd, dan eten ze mee. Ooit kwam er een oude man een motor kopen. Hij moest nog helemaal terug naar Amsterdam. Hij kon mee eten, om verkwikt weer terug te reizen. Dat was  later met een Deen, die een motor kocht  hetzelfde geval. Die ging met volle maag richting Denemarken.
Maar dat zijn tot nu toe de grenzen van mijn gastvrijheid. Misschien dat de verhalen over "vreemden in je huis laten en als bejaarde bestolen worden"ook een rol spelen.  Wat zou het mooi zijn, als wij hier op dezelfde manier gastvrij zouden kunnen en durven zijn.

maandag 12 februari 2018

diefstal



"Niets meer met de post sturen, het komt niet aan" mailde mijn vriendin uit Suriname. Het is toch triest,dat een zakje met vitamine B-12 gestolen wordt. Maar helaas, zo is het de laatste jaren. Twee jaar geleden stuurde ik nog mijn weinig gebruikte aquarelverf op. Dat kwam aan. Een paar maanden later volgde een gebruikte mp-3 speler. Daar luistert nu vast een douane of postbeamte naar.
Het enige vertrouwde is een verzendmaatschappij. Maar ik weet niet, of die hier nog een agentschap hebben. Heel vroeger was er een soort boerderijwinkel in de polder, die dozen verzond naar Suriname. 35 gulden voor een bananendoos. Gewicht maakte niet uit, het ging per volume.
Een paar keer per jaar maakte ik een doos voor mijn vriendin. In die tijd had zij het niet breed en was er ook niet veel te koop. Chocolade, smeerkaas, vlees in blik,koffie maar ook de voor haar heerlijke  gevriesdroogde boerenkool Met een rookworst.
Ook stuurde ik vaak knutsel- en handwerkspul mee. Haar schooltje had bijna geen materiaal voor de leerlingen. Toen ik 50 jaar werd vroeg ik aan iedereen knutselspul voor kinderen. Er ging zoveel naar Suriname, dat alle kinderen er een klein kerstcadeautje van kregen. Er kwam een schriftje met ontroerende bedankjes voor de "lieve tante uit Holland".
Jammer van dat stelen. Want wat is er nu gemakkelijker dan supplementen, die daar een tijd lang niet te koop zijn, gewoon even opsturen. Helaas het gaat niet meer.



zaterdag 10 februari 2018

sport



Kijk jij niet naar de opening van de spelen?'kreeg ik een paar keer te horen. Zelfs met de toevoeging, dat ik mijn belangstelling maar eens moest verbreden. Ik hoor waarschijnlijk bij een kleine groep mensen, die niets hebben met sport.
Ik vind het fijn voor de mensen, die zo genieten van de uitzendingen en de wedstrijden. Als er een item voorbijkomt op het journaal, geniet ik meer van de reacties van de omstanders, dan dat de sportieve prestatie me iets zegt. Als mijn man naar schaatsen gaat kijken maak ik lekkere hapjes. Maar zelf ben ik verdiept in een boek.
Als kind was ik ook niet sportief. De gymlessen waren een crime. Ik was ook niet goed in dat vak en werd dan vaak als bijna laatste gekozen voor b.v. handbal. En al die toestellen, de brug, de ringen, de kast. "De zenuwen"kreeg ik er van. Koprol bezorgde me echt paniek.
Nee dan yoga. Wat een verademing waren de eerste lessen. Geen competitie. Doen, wat je lijf je toeliet. Die lessen heb ik bijna 25 jaar gevolgd. En de ochtend-oefeningen doe ik nog steeds. Dat is mijn sport.